“Kijk eens hier, allerliefste jonggivers, we hebben er iemand nieuw bij! Gaan we haar allemaal eens een dikke knuffel geven?” Voor ik goed wist wat er gebeurde, sprongen er 13 schreeuwende kinderen op me, die allemaal even hard probeerden me vast te pakken! Van alle kanten werden er natte kussen op m’n wangen gedrukt en sleurden ze aan m’n armen en benen…
Gelukkig werd ik vlug door de lachende medeleiding uit mijn netelige positie gered, waarna de activiteit kon beginnen. Die zondagnamiddag gingen we terug naar de tijd van ridders, prinsessen, draken en kastelen. Charlotte ging me juist laten zien hoe een dode prinses door een stoere ridder weer levend kan gemaakt worden, toen Mickaël opeens in mijn rug sprong. “Paardje rijden!!!” Na een halve kilometer met hem rondgelopen te hebben, zette ik hem bekaf terug op de grond. “Gaat het nog een beetje? Ze zijn nogal actief vandaag, heb ik de indruk…” Ik knikte hijgend en zei dat ik me inderdaad nog niet verveeld had. Maar tijd om te staan keuvelen was er niet: de vergadering bereikte haar hoogtepunt! De slechterik, die de prinses gevangen had gehouden, was gevonden en weggevoerd. Nu kon de prinses, tot grote vreugde van de jonggivers, eindelijk trouwen met haar droomprins!
Mijn eerste activiteit zat erop. Opeens voel ik iemand aan m’n mouw trekken. “Kom hier, moet je iets zeggen.” Ik buk me om te luisteren naar wat hij in m’n oor fluistert: “Jij bent mijn prinses en ik ga later met jou trouwen!”
Echt een toffe bende, die jonggivers!

 

 

(jonggivers en welpen samen, kamp Leisele 2009)